•.★*...♡ Mⓘⓛⓚⓨ ♡...*★.•

 ก็ไม่รู้จะอัพอะไรอ่ะนะ พอดีว่ามีพี่คนหนึ่งส่งเมล์นี้มาให้พออ่านแล้วก็รู้สึกคิดถึงเพื่อน แล้วเพื่อนคนหนึ่งก็อัพเรื่องเพื่อนขึ้นมามันทำให้นึกถึงบรรยากาศและความรู้สึกของชีวิตในสมัยมัธยม ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างก็ก้าวเข้าหาความฝันของแต่ละคน อาจจะดูเหมือนว่าห่างกันไปเป็นไปได้ว่าแต่ละคนก็ยุ่งกับการเรียน ถึงจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักแต่เราก็สามารถรับรู้ได้ว่าเพื่อนยังอยู่ข้างเราเสมอ

คนที่คิดแต่จะเอาชนะคนอื่นหรือแข่งกับคนอื่นลองถามตัวเองดูสิว่ามีความสุขหรอ ???

ตอนนี้ก็ใกล้วันลอยกระทงเข้ามาแล้วอ่ะ ถ้าเรายังเรียนอยู่ที่โรงเรียนก็คงจะหนีไม่พ้นกลุ่มเราเนอะที่ได้รับมอบหมายให้ทำกระทง แล้วเราก็จะนั่งทำด้วยกันจนดึกดื่น ตอนเช้าก็ตื่นไปเรียนด้วยขอบตาคล้ำเหมือนหมีแพนด้า 5 5 5

คิดถึงตอนซ้อมลีดเหนื่อยก็เหนื่อย ท้อก้ท้อ ซ้อมตั้งแต่เช้ายันเย็น ปิดเทอมก็ไม่ได้หยุดเหมือนคนอื่นเค้า แต่ก็ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเหมือนกันเนอะ ขนาดพรุ่งนี้จะเป็นวันแข่งจริงแล้ว คืนนี้เรายังซ้อมยังนั่งทำชุดกันอยู่เลย ได้นอนตี1 ตี 2 ก็ต้องตื่นแต่เราก็ผ่านมันมาด้วยกันจนได้

คิดถึงตอนกีฬาสีที่เราเหนื่อยมาด้วยกันเรียกได้ว่าแต่ละคนแทบจะไม่ได้นอนและไม่ได้เหนื่อยน้อยไปกว่ากันเลยเป็นซอมบี้กันทั้งห้อง อิอิ

คิดถึงวันเวลาที่เรานั่งเมาท์กัน คิดถึงตอนกลางวันที่เรามักจะเอาข้าวไปกินด้วยกัน เวลาที่เราวิ่งเล่นกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน พอคิดถึงแล้วก็มีความสุขเนอะแต่งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา บางคนเรียนหนักไม่มีเวลาเจอกับเพื่อนเช่นเรา เป็นต้น อิอิ แต่เราก็ยังโทรคุยกะพวกแกๆก็ยังเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เราเสมอมา

ส้ม : คนนี้แหละนั่งข้างกันมาจนถึง ม.6แล้วก็ถือว่าเราสนิทกันมาตั้งแต่ ม.1 เลยนะย้ายมาอยู่ห้องคิงก็ได้ย้ายมาด้วยกัน คิดถึงช่วงเวลาที่เราได้นั่งด้วยกัน ตอนเช้าส้มมักจะมานั่งรอที่ใต้ตึกแล้วก็กินข้าวเช้าด้วยกัน จะบอกว่าSheเป็นคนที่หวานมากอ่ะ ตอนเช้าเวลาไปถึงโรงเรียนมักจะมีใครบางคนมานั่งเป็นเพื่อนประมาณว่ามดขึ้นโต๊ะอ่ะ อิอิ แต่สายตาเธอคนนี้ถ้ามองจิกใคร คนๆนั้นอาจจะต้องขุดหลุมฝังกลบตัวเองไปเลยก็ได้ 5 5 5

ปล.พูดถึงส้มแล้วก็คิดถึงเมล์ข้อสอบกลางภาคปลายภาคเนอะ

ก้อย : คนนี้ถือว่าเป็นสีสันของกลุ่มเราเลยทีเดียว วันไหนที่ก้อยไม่มาโรงเรียนจะเงียบไปถนัดตา เรียกว่าเป็นคนที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับเพื่อนๆได้มากเลย เพราะความเปิ่นของเธอคนนี้นี่เอง ประมาณว่าซุ่มซ่ามมากๆ แล้วก็เวลาพูดอะไรเพื่อนมักจะฟังไม่รู้เรื่องทั้งๆที่เธอก็พูดภาษาไทยและเป็นคนไทย อิอิ ... ตอนนี้พูดภาษาไทยรู้เรื่องยังอ่ะก้อย ถึงก้อยจะพูดไม่รู้เรื่องแต่ก็คงมีคนหนึ่งแหละที่ฟังรู้เรื่องก็ 1 ไง อิอิ

จู : สาวคนนี้คนอื่นมองอาจจะคิดว่าเธอโหดและดุ มักจะมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัว แต่จริงๆแล้วหวานมากมายเป็นคนที่ละเอียดอ่อนกับความรู้สึกของเพื่อน และเวลามีปัญหาอะไรก็เธอคนนี้นแหละ ที่จะคอยไกล่เกลี่ย ตอนนี้กำลังอินเลิฟอยู่อ่ะนะ ชีวิตมีความสุขมากทีเดียว

 บอย : เธอเป็นสาวแล้ว 5 5 5 บอยเป็นคนที่พิถีพิถันกับรายละเอียดทุกอย่าง เป็นคนที่ทำงานฝีมือเก่งมากๆ ไอเดียเธอเลิศหรูสุดๆ เรียกว่าใครทำไรผิดนิดนึง อาจจะถูกฆ่าได้

โอ : HBD ย้อนหลังนะโอเราจำได้ว่าบอกแกในmsnไปแล้วรอบนึงเนอะ อย่าโกรธเราเลยนะถ้าเราไม่ได้โทรไปเพราะว่าเรายุ่งมากๆเลยอ่ะ แต่เราไม่ได้ลืมนะ^^  สาวถาปัตย์ศิลปากรคนนี้แหละสาวหวานตัวจริง คิตตี้กับเธอคนนี้เป็นของคู่กันเลยแหละ ขวัญใจของเนติเค้า

กิ๊ก : สาวม.เกษตรที่ตอนนี้เลือดในตัวเป็นสีเขียวไปแล้ว เป็นอีกคนที่มีความตั้งใจและเรียนหนักเหมือนกัน เธอเป็นโปรเรื่องความสวยความงามและวิธีการดูแลรักษาสุขภาพ อิอิ

แอม : เป็นคนที่เข้าใจอะไรยากที่สุด คือตามที่เพื่อนพูดไม่ทัน บางครั้งเค้าขำกันไปเรียบร้อยแล้วแต่เพิ่งนึกออก -*- เป็นคนที่อินเลิฟมากสุดแล้ว กิ๊กเยอะด้วยอ่ะ อิอิ

และเพื่อนๆที่เราไม่ได้พูดถึงอ่ะก็อย่าน้อยใจไปนะยังไงเราก็คิดถึงและรักเพื่อน 6/2 ทั้งห้องอ่ะแหละเนอะ คิดถึงเสียงหัวเราะ เสียงคุย ยังจำได้มั้ยว่าเราเจอกันทั้งห้องครั้งสุดท้ายเมื่อไร แล้วจำบรรยากาศการถ่ายรูปได้ป่าวว่าสนุกแค่ไหน หยิบรูปมาดูแล้วก็คิดถึงเพื่อนทุกที อิอิ

ขอพระองค์ทรงพระเจริญค่ะ ไปเมืองทองมาอ่ะ รู้สึกดีมากๆเลย ใครที่ยังไม่ได้ไปรีบไปนะคะ แล้วเราจะรู้สึกรักในหลวงมากขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย แบบว่าเห็นแล้วขนลุกเลย เพราะคนเยอะมากๆ แล้วก็ได้เห็นพระราชกรณียกิจต่างๆของพระองค์ซึ่งใครที่คิดว่าตัวเองลำบากแล้ว ถ้าได้เห็นว่าในหลวงของเราทรงทำอะไรเพื่อพวกเราบ้าง เราจะรู้สึกได้เลยว่าเรื่องของเราเป็นเรื่องที่เล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับสิ่งที่พระองค์ได้ทำเพื่อพวกเรา พระองค์ทรงทำโดยไม่เคยคิดถึงคำว่าลำบาก ไม่ว่าจะเป็นที่ที่กันดารหรือลำบากแค่ไหนพระองค์ก็เสด็จไป แล้วพวกเราละคะทำอะไรเพื่อตอบแทนความยากลำบากของพระองค์ท่านบ้าง ช่วยกันทำความดีเพื่อประเทศชาติดีกว่าค่ะ เพื่อในหลวงของเราค่ะ

ขอบคุณนะคะ ทุกทีที่จับมือฉัน
สายตาที่จ้องมองกัน บรรเทาอาการเหงาใจ
โปรดอย่าขัดเขิน ฉันเองแค่อยากจะหา
รูปคนว้าเหว่ในใจ อยากให้เธอไว้สักที

เมื่อไม่เจอกัน เริ่มมีอาการความเหงา
ปวดหัวที่ใจชั่วคราว ช่วยมาดูแลชั้นที
อาการเหน็บหนาว หัวใจมันสั่นอย่างนี้
เมื่อเธอไม่อยู่ทุกที ช่วยลองวิ่งมาใช้กัน

 ขาดความอบอุ่นนะ เกิดเป็นคนอ่อนไหว
เริ่มลำบากใจ ถ้าไม่หายจะทำไงดี
อาจต้องเพิ่มเติมรัก บอกกันให้ฟังมากกว่านี้
ทุกๆนาทีที่เรา อยู่ด้วยกัน

ใกล้เข้ามาอีกนิด ช่วยชิดเข้ามาอีกหน่อย
ชั้นคงหายใจเลื่อนลอย ถ้าเทอกอดไว้
ไปใกล้กว่านี้ให้รู้ว่ามีเธอข้างกาย
รักษาอาการเหงาใจ ด้วยการรักกัน
 
ใกล้เข้ามาอีกนิด ช่วยชิดเข้ามาอีกหน่อย
ให้ฉันหายใจเลื่อนลอย ถ้าเธอกอดเอาไว้
ไปใกล้กว่านี้ให้หายสักทีโรคขี้เหงาใจ
รักษาคนเดียวไม่หาย ต้องรักกัน 

 10 มิ.ย.49

มะวานนี้เกิดอาการเซ็งแต่เช้า หลังจากอาบน้ำ แต่งตัว กินข้าวเสร็จ พอลงมาข้างล่างก็เจอหน้าบุคคลผู้ไม่พึงประสงค์ ก็คือ เด็กข้างบ้านอ่ะ แบบว่าเกลียด แล้วเกลียดแบบไม่มีเหตุผลด้วยออกแนวนางร้ายอ่ะ ก็คิดดูดิมานั่งเฝ้าป๊ามิลค์อ่ะว่าจะออกไปไหนป่าวคือมันจะไปด้วยมั้งตั้งแต่เช้าอ่ะ แล้วไม่คิดจะกลับบ้านตัวเองเลยนะ ฝนตกก็ยังมีความพยายามเดินมาอีกอ่ะก็เลยออกไปบ้านอาม่ากะหม่าม๊าอ่ะ ไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ก็ยิ่งเซ็งหนัก บอลนัดอุ่นเครื่องที่ฝรั่งเศสแข่งกะจีน ทำฌีบริล ชิสเซขวัญใจมิลค์ขาหักอีกอ่ะ ก็นั่งอยู่บ้านอาม่าแปปนึงคิดว่าอิเด็กนั่นจะกลับบ้านไปแล้วนะ คือบ่ายแล้วอ่ะจะเย็นแล้วด้วย ก็คิดว่ามันน่าจะรู้สึกเกรงใจแล้วกลับบ้านไปได้แล้วอ่ะ พอเข้าบ้านไปมันยังนั่งอยู่อ่ะ แบบว่าต้องให้พูดมะว่ากุเหม็นขี้หน้ามรึง กลับบ้านไปได้แล้วไปอะไรเงี้ย ก็หันไปถามหม่าม๊าอ่ะ ว่าถ้าพูดนี่จะเป็นไรมั้ย ม๊าบอกอย่าเลยมันยังเด็ก เออก็ทนเลยขึ้นมาข้างบนนะ พอ6โมงกว่าลงไปมันยังนั่งอยู่เลยอ่ะ เออแบบมรึงไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องเลยใช่ปะเนี่ย มิลค์เลยพูดว่าพรุ่งนี้กุจาเอายันต์มาแปะหน้าบ้านแระ แล้วล็อกประตูบ้านไว้ไม่ต้องเปิดให้ใครเลยนะ แล้วหันไปถามมันว่าไม่คิดจะกลับบ้านไปกินข้าวมั่งหรอ มันตอบว่าไรรู้มะ มันบอกว่าไม่อ่ะไม่หิว เออกุไล่มรึงอย่างสุภาพแล้วนะเนี่ย จนรู้สึกโมโหอ่ะเหม็นขี้หน้ามัน เลยโทรหาพี่แล้วก็ให้พี่มารับไปกินข้าวแล้วก็ไปออกหน่วยแพทย์ พอ 3 ทุ่มน้องชายโทรหาบอกว่าเจ๊มิลค์มันยังไม่กลับบ้านเรยแบบอยากกลับไปถามมันเรยอ่ะ ว่ามรึงจะไปขนเสื้อผ้ามานอนบ้านกุเรยมั้ย กุจะจัดห้องให้แต่น้องบอกไม่เป็นไรไม่ต้องมา สรุปมันไปเกือบ 4 ทุ่มอ่ะ จนวันนี้มันไม่กล้ามาเรย ไม่รู้เพราะไรแต่ดีแระ ไม่งั้นเจอดีแน่ 5 5 5 เออแบบก็ตลกดีอ่ะป๊าบอกว่าโตแล้วยังไปทะเลาะกะเด็กอ่ะไปเกลียดเค้าเรื่องไร คือแบบมันเด็กจิงๆอ่ะ ป.6เองมั้งนะ ก็เลยบอกป๊าไปว่าก็ไม่รู้ว่าเกลียดเพราะไร แต่เกลียดอ่ะมีไรปะ 5 5 5 แล้วป๊าก็ถามว่าแล้วเวลามันตามไปไหนมิลค์ไปอุ้มมันหรอไงถึงต้องไม่ชอบมัน มิลค์เลยบอกไม่อุ้มหรอกถึงมันให้อุ้มก็ไม่อุ้มจะเอาเท้า(จิงๆใช้อีกคำนะ)เขี่ยมัน ป๊าบอกมิลค์เป็นนางมารร้ายอ่ะ -*-

ปล. ไม่ได้เป็นนางมารร้ายนะคะแต่เหลืออดเจรงๆ 5 5 5

ปล2. เซ็งจีนอ่ะทำให้ชิสเซขาหัก -*- 

คุณ. . .เคยถามตัวเองมั้ยว่า . . .
ทำไมถึงอยู่คนเดียวตลอดมา. . .โดยไม่มีใคร
คำตอบนั้นอาจเป็นเพราะว่า
. . .โลกกว้างเกินไป หรือไม่ . . . หัวใจเราก็แคบเกิน

ไม่น่าเชื่อเรยเนอะว่าเราจาได้มาคุยกัน

ยังจำได้ดีเรยอ่ะตั้งแต่วันที่เราได้เจอกัน

น่าแปลกเนอะเจอกันตั้ง 3 วัน

แต่ไม่มีโอกาสได้คุยกันเรย 5 5 5

แต่พอกลับมาก็ได้มาคุยกัน

ยิ่งกว่าเราได้เจอกันอีกอ่ะ

ยังจำได้ดีตอนนั้นเป็นช่วงสอบ

พี่เข้ามาดุมิลค์ว่า

“ทำไมไม่ไปอ่านหนังสือยังOn MSNอีก”

ตอนนั้นนะคำถามแรกที่เกิดขึ้นเลย คือ

แล้วจะทำไมละ สนิทก็ไม่สนิทมายุ่งอะไรด้วย

แต่จิงๆแล้วก็รู้อ่าแหละว่าพี่หวังดี 5 5 5 

แล้วเวลามิลค์นอนดึก

พี่ก็จะดุมิลค์ประจำว่า

"ทำไมชอบนอนดึกไปนอนได้แร้ว"

จิงๆแล้วอ่ะก็รู้สึกดีนะที่มีคนคอยห่วงอ่ะ

ถึงตอนนั้นพี่จะมาเตือนในฐานะน้องคนนึงก็เหอะ

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า “จะมายุ่งทำไม”  5 5 5

มิลค์นี่นิสัยไม่ดีเนอะ คนเค้าอุตส่าห์มาเตือน

ปล2.ในที่สุดก็ได้เวลามาอัพซะที

เข้ามาอ่านแล้วก็อย่าคิดมากนะคะ

พอดีอยากบ่นอ่ะ 5 5 5

 ทุกครั้ง...ที่ฉันได้มองดูทะเล

ฉันคิดเสมอว่าท้องฟ้ากับทะเลนั้นอยู่ห่างกันมาก

และ...ฉันได้แอบคิดว่าสักวันหนึ่งฉันคงจะได้เป็น

เหมือนทะเลที่ได้สัมผัสกับท้องฟ้าบ้าง

แต่ในวันนี้เมื่อฉันได้เจอกับเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉัน

และเมื่อมองไปที่เส้นขอบฟ้ากับทะเลอีกครั้งฉันก็ได้เข้าใจ.....

 

 

และเมื่อท้องฟ้ามีน้ำตา...ทะเลก็จะคอยรองรับ

 

และที่เส้นขอบฟ้าที่เราได้เห็นนั้นก็เป็นเพียงภาพลวงตา

ที่ดูคล้ายกับว่าท้องฟ้าได้ลงมาสัมผัสกับทะเลเท่านั้น.....

 

ตัวของฉันในตอนนี้ก็เปรียบเหมือนกับทะเล

ถึงแม้ว่าท้องฟ้าจะไม่เคยโน้มลงมาหาทะเล

 

 

 

เ ร า ใ ส่ น า ฬิ ก า มื อ ซ้ า ย
ที่ ใ ส่ มื อ ซ้ า ย เ พ ร า ะ ถ นั ด ข ว า

ย ก มื อ ซ้ า ย ขึ้ น ม า ดู เ ว ล า ไ ด้ ง่ า ย
แ ต่ ถึ ง มี น า ฬิ ก า เ ร า ก็ ช อ บ ไ ป ส า ย อ ยู่ ดี

น า ฬิ ก า ก็ แ ค่ บ อ ก เ ว ล า . .

ไ ม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ป เ ร็ ว ขึ้ น

บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด น ะ . .

ว่ า อ วั ย ว ะ ใ น ร่ า ง ก า ย ที่ มี 2 ชิ้ น

จ ะ อ ยู่ ซ้ า ย - ข ว า อ ย่ า ง
   แ ข น , ข า , ลู ก ก ะ ต า ทำ น อ ง นั้ น .    

.

  ที่ มี ชิ้ น เ ดี ย ว . . ก็ แ ส ด ง ค ว า ม โ ด ด ข อ ง มั น

แ ล้ ว ทำ ไ ม . . หั ว ใ จ ถึ ง เ อี ย ง ซ้ า ย ล่ ะ ? ?

บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด ว่ า . . ที่ เ ป็ น งั้ น ก็ เ พ ร า ะ

ใ ค ร บ า ง ค น อ ย า ก เ ตื อ น ใ ห้ เ ร า รู้ ว่ า . .

 
หั ว ใ จ เ ร า ไ ม่ ห นั ก แ น่ น พ อ จ ะ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง
แ ล้ ว ก็ ไ ม่ มี ม า ก พ อ

จ ะ แ บ่ ง เ ป็ น ส อ ง ด้ ว ย เ ห มื อ น กั น

ข อ บ คุ ณ ทุ ก ค น ม า ก เ ร ย น ะ ค ะ 

ที่ ม า ค อ ม เ ม้ น ใ ห้ อ่ ะ ค่ ะ 

แ ล้ ว ก็ ข อ โ ท ษ น ะ ค ะ ที่ ไ ม่ ไ ด้ อั พ ห ล า ย วั น เ ร ย 

ช่ ว ง นี้ ยุ่ ง ๆ อ่ ะ ค่ ะ จ า ต า ม ไ ป 

ค อ ม เ ม้ น ทุ ก ค น เ ร ย น ะ ค ะ     

ไม่มีใคร ... ที่เกิดมาเพื่อเป็น "ของเล่น" ของใคร . .

ไม่มีใคร ... ที่เกิดมาเพื่อเป็น "สิ่งพิสูจน์" บางสิ่งบางอย่างที่ค้างคาในใจของใคร

ไม่มีใคร ... ที่จะดูแล “ความรัก” ได้ดีไปกว่าตัวเราเอง . . .

หากมันเกิดจากความเจ็บปวด ทรมาน บอบช้ำขึ้นมา

หากเรารู้จักที่จะรักมันให้

 รู้จักหน้าที่ที่จะปฏิบัติต่อคนที่เรารัก

 มั่นใจว่าเราทำหน้าที่ให้รักนั้นเต็มที่

และเรารู้ตัวเสมอว่าเรารักใครหรือต้องการใครกันแน่

ความรักก็จะไม่มีวันทำร้ายเรา ทำร้ายคนที่เรารัก 

 "ความรัก" คือสิ่งที่มีค่ายิ่งใหญ่ 

จงนับถือและเชื่อในรัก ซื่อสัตย์ต่อรักด้วยหัวใจของตัวเอง

หาคำตอบให้เจอว่า แท้จริงแล้ว เรารักใคร หรือ ต้องการใคร กันแน่

เพื่อหลีกเลี่ยงการไม่ซื่อสัตย์ที่อาจเกิดขึ้น

การเผลอใจที่อาจบังเกิดขึ้นได้ทุกเวลา

อาจจะส่งผลโดยตรงต่อรักที่ก้าวเดินไปสู่การพังทลาย

และจงอย่าใช้ "รัก" ในทางที่ผิด

เพราะผลตอบกลับที่ได้รับ . . .

อาจทำให้คุณ และคนที่ถูกกระทำ ต้องมีแผลบาดลึกที่ไร้ทางเยียวยา

ซึ่งยากแก่การลบเลือนไปจากใจ

            

"รักคืออะไร" ?

ไม่มีใครสามารถตอบได้ตรงกับใจทุกคนในโลก

เพราะ “รัก”  มีมากมายร้อยพันที่แต่ละคนจะขีดเขียน หรือนิยามขึ้นมา

ของคนโน้น . . . ความรักอาจะเป็นอย่างนี้

แต่ของคนนี้ . . . อาจจะเป็นอย่างนั้น

"รัก หรือ ความรัก" คืออะไรก็ได้ แล้วแต่เราอยากจะให้เป็น

"ความรัก"อาจจะไม่ต้องมีเหตุผล ไม่ต้องรู้สาเหตุ

ก็สามารถเกิดขึ้นได้

 
"ความรัก" ทำให้ใครบางคนรู้สึกดี อิ่มเอม เต็มตื้น สุขใจ

มีความหวังกับร้อยความฝัน ไม่เดียวดาย ไม่อ้างว้าง

 

แต่ "ความรัก" ของใครบางคน อาจทำให้ร้อนรุ่ม กระวนกระวาย สับสน

. . . เหมือนคนที่หาทางออกให้กับตัวเองไม่เจอ . . .

 

บางคน . . . พอใจที่จะมี "ความรัก" ขอได้แค่ "แอบรัก"

พอใจที่ได้เห็นหน้า ได้ฟังเสียง

 

 
มีความสุขแม้ว่าจะต้องมี “ความรัก” กับคนที่มีเจ้าของแล้ว

มีความสุขเพียงเพื่อได้เห็นหน้าเท่านั้นก็พอ

มีความสุขที่ได้รัก แม้ว่าเขาคนนั้นจะเป็นคนเลว ๆ ในสายตาคนอื่นก็ตาม

แต่ในความเป็นจริง . . .

สิ่งเหล่านี้ อาจจะเอื้อมมือคว้าเท่าไหร่ก็ไม่มีวันได้สัมผัส

เมื่อเป็นเช่นนี้จึงทำให้บางคน

 

  พอใจที่จะหยุด . . . และจบความสัมพันธ์แบบนี้ลง

 

 

 

ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อคนอีกคน หรือ เพื่อตัวเอง

จึงขอยอมที่จะเจ็บปวด และร้าวรานใจเพียงคนเดียว

 

 

 

แต่ "ความรัก" ใช่ว่าจะจบลง หรือ สิ้นไป

เพราะนี่ เป็นแค่การเริ่มต้นของ "การมีความรัก"

 

  
เป็นการเรียนรู้ที่จะก้าวไป นี่เป็น "ก้าวแรก"

และนี่ก็เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของ “ความรัก” เท่านั้น

 

“ความรัก” ไม่สามารถบอกได้ว่า ถูก หรือ ผิด

เพราะ “ความรัก” มันเป็นเรื่องของความรู้สึกของแต่ละคนมากกว่า
 

    
คนเราไม่สามารถสั่งใจให้รู้สึกได้

หากใจไม่รัก ก็ . . . คือ ไม่รัก

และหากใจรักก็คงบอกความรู้สึกว่า “ ไม่รัก . . . ไม่ได้ ”